Muzaffer Tayyip Uslu

Sadece 24 yıllık yaşamına;

Koca bir hikâye ve yaşanmışlık bıraktı...

Bu bir "Kelebek Ömürlü Şairin" hikâyesidir dostlar...

Oku oku bitmeyen,

Şiir ve acıyla yoğrulan,

Buram buram yüreğimize işleyen...

Bugün bir Şair öldü...

Henüz 24'ündeydi.

Ve hasta

Ve bitkin

Ve Şiir'e âşık...

Ana-baba ayrı kardeşi;

Kaderdaşı, Rüştü Onur'un en yakın arkadaşı...

Şiir yüreği dayanmadı acıya da;

Şiir'le atan,

Acıyla yoğrulan kalbi,

75 yıl önce bugün,

3 Temmuz 1946'da durdu...

***

1 Temmuz 1922'de,

İstanbul'da doğdu Muzaffer Tayyip Uslu…

2. Dünya Savaşı döneminde,

Mükellefiyet günlerinde...

Rüştü Onur'la birlikte;

Salâh Birsel,

Necati Cumalı,

Oktay Rifat Horozcu,

Melih Cevdet Anday

ve Samim Kocagöz ile,

Hem Şiir arkadaşı,

Hem de mektup arkadaşıydılar...

Necati Cumalı'nın notlarına göre,

Bir gözü doğuştan sakattı...

Kısacık hayatında acı vardı hep...

Parasızlık...

İmkânsızlık...

Ve yürek yakan bir hikâyesi...

Ve 'Kelebek Ömürlü' yaşamının en büyük anlamı, Şiir'leri...

Yakın arkadaşı Rüştü Onur;

Zonguldak Mehmet Çelikel Lisesi'nden,

Edebiyat öğretmeni Behçet Necatigil'in öğrencisiydi...

Liseyi bitirdikten sonra;

İstanbul Üniversitesi,

Edebiyat Fakültesi,

Felsefe Bölümü'nü kazandı Muzaffer.

Ama yoksulluğu ve hastalığı yüzünden okulunu bitiremedi...

Zonguldak'a dönüp,

Memur olarak çalışmaya başladı...

Yakın arkadaşı Rüştü Onur gibi,

O da zatürreye yakalandı...

Yine parasızlıktan ve ilgisizlikten;

Heybeliada Sanatoryumunda tedavi görmek istese de,

Başaramadı...

Öleceğini kendisi de biliyordu...

Ölümünden bir yıl önce;

1945 yılında,

Çoğunluğunu lisede yazdığı Şiir'lerini,

Apar topar,

"Şimdilik" adı altında bir kitapta topladı...

106546275-2381993542098652-1652061713281630701-n.jpg

Hayâlini kurduğu yeni kitaplarına ömrü yetmedi...

Bu tek kitabıydı...

İlginçtir!.

Aşk yoktu hayatında Uslu'nun...

Daha doğrusu hayatının Özne'si yoktu...

Aşk'tan beslenmedi...

Parasızlıktan,

Yoksulluktan,

Hastalıklardan,

Acılardan,

Dostluktan,

Sevgi'den beslendi...

En yakın arkadaşı Rüştü Onur'un,

Sonrasında eşi olduğu Mediha'yla Aşk'larına tanıklık etti...

Hep birliktelerdi...

Bilemem,

Belki bu dostluk duygusunun zedeleneceğini düşündü...

Ama dedim ya:

Çoğu hayâlini kurduğu

ve yapacağı şeye ömrü yetmedi...

***

3 Temmuz 1946'da,

Zonguldak'ta,

Henüz 24 yaşında,

Havasız ve karanlık baba evinde,

Abdesthaneden yatağına götürülürken,

Annesinin kucağında öldü...

Geride, Şiir'lerini

ve acı dolu hikâyesini bırakarak...

Dediği gibi:

''Bir güzele, güzelliğini hatırlatmak istiyordu aynalardan evvel''

Hatırlatamadı...

***

Bu;

Kelebek ömürlü,

Koca yürekli Şair’i,

"ÖLDÜKTEN SONRA" adlı Şiir’iyle anmak istiyorum…

Belki ‘Şiir melekleri’ fısıldar kulağına, arafta…

“Diyecekler ki arkamdan,

Ben öldükten sonra:

O, yalnız şiir yazardı...

Ve yağmurlu gecelerde,

Elleri cebinde gezerdi...

Yazık diyecek,

Hatıra defterimi okuyan,

Ne talihsiz adammış!

İmanı gevremiş parasızlıktan...”

Şimdi oralarda;

En yakın arkadaşı Rüştü Onur'la

Ve sonsuzluğa uzanan tüm Şair’lerle,

Şiir yazmakta...

Ruhun şad olsun Muzaffer Tayyip Uslu...

Kelebek ömürlü,

Koca yürekli Şair…

Anısına saygıyla...

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.