Hande Turan Abadan

Hande Turan Abadan

Her Seferinde Birini mi Boğacağız?

Öfkemizi kontrol edebilmek insan olmamızla doğru orantılı.

Hepimiz her an herhangi bir şeye sinirlenebiliriz.

O halde öldürmek mubah mıdır?

Manşetlere bakalım:

Kız arkadaşı ile tartışmış, kızmış ve boğmuş.

Öldürmüş, sonra da öldürdüğü kızın evine gitmiş.

Sevgilisiyle bir olmuş, kocasını öldürmüş.

Sokağın ortasında eski eşini öldürmüş.

Sevgilisini vahşice öldürmüş, ardından göz yaşı dökmüş.

Atıksu Terfi Merkezinde parçalanmış ceset bulunmuş.

Eşini rahatsız eden kişiyi tüfekle vurmuş.

Eski eşini öldürmüş, kayınvalidesini yaralayıp intihar etmiş.

Küçücük çocuğu döve döve öldürmüşler.

Arkadaşlık teklifini reddeden kadıncağızı öldürmüş.

Tartıştığı arkadaşını bıçaklayarak öldürmüş.

Bir baba, karısı ile çocuklarını öldürmüş.

Trafikte yol verme kavgası cinayetle bitmiş…

Ötekisi kendisini boşamak isteyen karısını, arata girmeye çalışan oğlunu vurmuş pompalı tüfekle.

Bir diğeri önce kocam bıçakladı beni demiş, sonra kendi kendimi bıçakladım…

Yani her tepemiz attığında birini öldürüyoruz.

Trafikte ilerler ya da ilerleyemezken, hakkımızı ihlal edenleri her seferinde öldürecek miyiz sağa çekip?

Bizi istemeyeni, istemedi diye çekip vuracak mıyız?

Artık bizi sevmeyip ayrılmak isteyeni betona mı gömeceğiz?

Ağlayan çocuğu duvara mı çalacağız?

Sokak ortasında “arkadaş” mı bıçaklayacağız?

Hiç mi sevmeyeceğiz kızlarımızı?

Hep mi döveceğiz karılarımızı, oğullarımızı?

Hiç mi sevmeyeceğiz bizimle aynı düşünmeyeni?

Yemeği yetiştiremeyen eşimizi?

Gürültü yapan komşumuzu?

Bize yol vermek istemeyen öteki sürücüyü?

Hiç mi sevemeyeceğiz?

Önceki ve Sonraki Yazılar