Hande Turan Abadan

Hande Turan Abadan

Hiroşima’da öleli oluyor bir 75 yıl kadar…

Onlar öleli, bizler ise atom çağına gireli 75 yıl oldu. 

75 yıl önce 6 Ağustos 1945 sabah saat 8.15 sularında atılan ilk bomba 2. Dünya Savaşı bitişini de “müjdeliyordu”…

Japonların Bay B, Amerikalıların “Little Boy” dediği bomba Hiroşama’ya düşünce on binlerce insanı cayır cayır yaktı. Ardından 9 Ağustos’ta Nagazaki’ye de düşecekti bomba. Fat Man adlı bomba orada da hiçbir suçu olmayan nicelerini cayır cayır yaktı, eritti, sakat, eksik bıraktı. 

Her sene Japonlar törenler düzenliyor, kayıplarını anıyor ve dünya ülkeleri de, atılan ilk nükleer bombanın korkunç etkileri konusunda birkaç gün sonra unutmak üzere konuşmalar yapıyor, taziyeler yayımlıyor, üzüntülerini bildiriyor ve ardından daha da beterlerinin nasıl imal edileceğinin peşine düşüyor. İyilik getirecek, sefaleti sona erdirecek, hastalıklara şifa bulacak yatırımlar yapmak yerine tek seferde en çok ne kadar insanı ortadan kaldırabiliriz sorusunun cevabını aramaya koyuluyor.. 

Bir yandan bombalardan sonra teslim olan ve bir daha savaşmamaya kararlı görünen Japonya’nın  yetkilileri, sürekli olarak  kalıcı barış içinde, nükleer silahların olmadığı bir dünya için ellerinden geleni yapacaklarını açıklıyor.

Öte yandan Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri Antonio Guterres, dünyanın “dizginlenemeyen bir nükleer yarışa geri dönmekte” olduğundan dem vuruyor. Genel Sekreter ayrıca nükleer silaha sahip olduğu bilinen ülkelerin silahlarını modernize ettiklerini ve daha da “etkili” silah ve başlıklar geliştirdiklerini de ekliyor.

Yani yine körlerle sağırlar birbirini ağırlıyor. Biz fanilere de Kuzey Kore mi basar düğmeye, Hindistan ile Pakistan kavgaya tutuşur da birinden bir basar mı düğmeye, acaba İsrail’de var mı nükleer bomba demek ve ABD ile Rusya’nın iyi geçinmesini dilemekten başka bir şey kalmıyor.

Önceki ve Sonraki Yazılar