Hande Turan Abadan

Hande Turan Abadan

Sessiz Bayram…

Nice savaşlar gördü bu topraklar, nice kayıplar verildi bu topraklarda, nice acılar yaşandı hanelerde, ateşler düştüğü yerleri yaktı. Kimilerimiz canlarından çok sevdiklerini yitirdi bir bayram sabahı, başka evlerde bayram kutlanırken… Bir başkası hastane odasındaydı, öteki nöbetinde belki. Kimi yollarda sevdiklerinden uzakta…

Ama ilk kez, ilk kez hepimiz sessiziz bu bayram, her bir hane.. hepimiz …

ilk kez…

Hiçbirimiz gidemeyeceğiz büyüklerimizin elini öpmeye, ilk kez kabristanlar öksüz kalacak bu bayram, ilk kez parklarda yankılanmayacak çocuk sesleri, ilk kez bayram namazı için dolmayacak camiler, ilk kez kimse bayramlaşamayacak avlularında, sokaklar sessiz, bizsiz…

İlk kez ‘bayram telaşı’ olmayacak hanelerde ve ilk kez kızmayacak anneler bayram şekerlerini misafirden önce yiyen çocuklarına, börekler açılmayacak, sofralar kurulmayacak, ilk kez kahkahalar yükselmeyecek misafiri gelmeyecek sofralardan, çünkü ilk kez misafir beklenmeyecek bu bayram.

İlk kez çocuklar bayram sabahına giymek için başucunda  saklamayacak bayramlıklarını belki ve ilk kez bayram harçlıkları bir heves harcanmayacak…

Özenle hazırlanan mendilleri, pamuk helvacı, baloncu, elma şekercisi ve macuncuyu epeydir zaten görmez, bayram tebriklerini zaten akıllı telefonlardan alır olmuştuk belki, ama ilk kez hepimiz yalnızız bu bayramda. İlk kez… Şehirler, sokaklar mahzun, ilk kez hepimiz mahzun…

Mahzun kaldık bu bayram, hepimiz mahzun…

Önceki ve Sonraki Yazılar