Hande Turan Abadan

Hande Turan Abadan

Yerde İş Bitti…

Salgın yüzünden dünya insanları perişan. Ancak bizim ülkemizde işler tıkırında. Ekonomimiz salgından etkilenmedi bile. Teğet geçti. Geçmiş. Öyle olsa gerek. 

İş bulmaktan umudu kesen vatandaşlarımızın sayısı 1 yılda yüzde 134 artmış galiba. Ama onlar sayılmıyor çünkü iş aramıyorlar. O yüzden işsiz de sayılmıyor.

Ve ülkede müjde üstüne müjde geliyor.

Önce Karadeniz’den gelmişti.

Müjde için 2023 yılını beklememiz gerekti. Ama olsundu. Hedefli müjdeye göre gaz, milletin kullanımına ancak 2023’te girecekti.

Böyle müjde olur muydu? Olmazdı. 

Ancak müjdenin yeni tanımı bu olsa gerekti.

Bu “yeni tür” müjdeye bir yenisi daha eklendi.

Yerde işimiz bitmişti, yerde herkes refaha kavuşmuştu ya da 2 yıl içinde kavuşacaktı. Yani hemen değildi. Neyse neydi.

Yerdeki işler 2 yıl içinde tamamlanacak, sıra artık Ay’a gelecekti.

Ama onu da biraz daha beklememiz gerekecekti.

Olsundu. 

Köylümüz, çiftçimiz, işçimiz, emeklimiz, havalara uçtu.

Ardından, işsiz gençlerimiz, atanmayan öğretmenlerimiz, virüs kapma pahasına, canları pahasına çalışan doktorlarımız, hemşirelerimiz ve hasta bakıcılarımız kutlama düzenledi.

Artık Ay’a gidilecekti. 

Hem de yumuşak yumuşak inilecekti.

Gönüllerde yatan astronot adayı ise kadındı.

Ancak astronot ya da kozmonot yerine Türkçe bir isim bulmak önemliydi. İlk öneri gelmişti bile: Cacabey.

Hem zaten dışarıya bağımlılıktan kurtulacaktık. Kendi gazımızı dolduracaktık kendi üreteceğimiz uzay aracımıza. Herhalde.

Çünkü petrolde dışa bağımlıyız gibi geldi bana. 

Artık yer ekonomisi ayarlanmıştı, sıra uzay ekonomisine geçmekteydi.

Ortada fol ve yumurta yoktu, füzeyi, aracı nerede inşa edip nereden fırlatacağımız belli  değildi ama hiç olmazsa sloganı hazırlanmıştı.

Göğe bakıp ayı görecektik. Baka baka gideceğiz. Oradan aşağıya bakacağız, bakacağız ki yerdekileri görebilelim!

Önceki ve Sonraki Yazılar